Nunca los olvidaremos...

We zitten nu precies 5 weken in Huanchaco en vertrekken vandaag met de nachtbus naar Lima. Daar blijven we nog twee dagen om bij de nationale surfwedstrijd van Peru te kijken waar John en Juninho aan meedoen. Maandagnacht neemt Charlotte het vliegtuig naar huis en Jantine gaat nog een weekje naar Amerika, hetzelfde als hoe we onze reis begonnen zijn.

Eindevenement
Afgelopen woensdag hadden we onze laatste sportlessen en ons eindevenement voor Xplore. Om 7.00 uur ´s ochtends waren we al bij de school om alles voor te bereiden. Maar, eenmaal op school aangekomen was er nog niemand! Dus waren wij genoodzaakt om samen met Peter over de schoolmuren te klimmen zodat we aan de slag konden. We gingen een soort van estaffeterace met de kinderen doen: veel rennen, kaartjes verdienen, veel water en aan het einde een verrassing! In twee groepen begon de klas aan de race: het begon met jezelf door een oude fietsband te wringen, daarna zig-zaggen om stoelen heen, vervolgens over een touwtje heen spingen en onder een doek door kruipen (je leert hier te werken met de materialen die je hebt, en dat gaat elke keer prima!). Aan het eind moesten ze een keer op de basket schieten en verdiende ze een kaartje, als ze raak schoten kregen ze twee kaartjes. In de volgende race moesten ze aan het op het einde een bekertje vullen met water en zo snel mogelijk terug te rennen naar je groep om zoveel mogelijk water te verzamelen! In de laatste race mochten ze aan het einde van het parcour, met het water verzameld uit de tweede race, van een afstandje (maar dat bereep niet iedereen) ons nat gooien! Wij stonden achter een groot versierd -soort van- poppenhuis ´de splash´ met onze hoofden door het raampje en alle kinderen mochten een grote pollepel vol water (wat ze maar al te graag wilden) in ons gezicht gooien!!! :-) Met het kaartje (verdiend uit de eerste race) mochten ze daarna een keer grabbelen in een bak vol lollies. Bij elke klas was het een super succes en een hele geslaagde afsluiting.

Bijzonder project
De afgelopen 5 weken op het project waren heel bijzonder en zijn veel te snel voorbij gegaan. De kinderen hier zijn zo ontwapenend en vrolijk dat je soms vergeet dat het kinderen zijn die buiten de schoolmuren een leven hebben dat wij niet kennen en waarschijnlijk ook nooit zullen ervaren. Als je er op let, zie je dat de kinderen oude versleten kleren aanhebben, hun haar niet hebben gekamd, wondjes hebben of niet zo fris ruiken, maar door alle speelsheid en lachende gezichtjes als je ze een knuffel geeft, dringt het nooit helemaal tot je door in welke situatie sommige kinderen zitten. Doordat de school gratis is, geeft het project deze kinderen een kans om onderwijs te volgen, en misschien hierdoor een betere toekomst te krijgen dan hun ouders. Pater Tumba heeft de school samen met de ouders uit de buurt opgezet en iedereen die er werkt, doet dat vrijwillig en met veel liefde. Ze zijn nog steeds bezig met bouwen en grijpen alle hulp en middelen aan om de school steeds en beetje beter te maken.

Afscheid
Vrijdag was ons afscheid op de school. Het was een hele rare dag waarbij we allebei niet echt beseften dat we niet meer terug zouden komen. We hebben veel lieve briefjes en tekeningen van de kinderen gekregen en heeel veel geknuffeld. Aan het eind van de dag kwam de hele school buiten bij elkaar en ging elke klas een stukje voor ons doen: dansjes, liedjes of een aantal kinderen die een speech hielden. Ook de pater heeft veel mooie dingen gezecht. Al begrepen we niet alles, het woord ´splash´ kwam er iig wel een paar keer in voor! Daarna kregen we een certificaat als dank voor onze hulp.

Comedor
In de tijd dat wij er zaten, waren verschillende vrijwilligers en ouders bezig met het bouwen van een eetruimte. En het mooie is, dat op onze laatste dag de comedor (eetruimte) geopend werd! Het hoofd van de school is langs alle huizen gegaan om een inschatting te maken van elke situatie. De armste 100 kinderen van de school krijgen nu elke dag na schooltijd een gratis maaltijd, gekookt door moeders uit de buurt. De opa van een van de vrijwilligers had vorige week geld gestort en daar hebben ze nu een week eten van kunnen kopen! Na ons afscheid met de hele school kregen we samen met de 100 kinderen en alle leraren de eerste gekookte maaltijden. Het was zo ontroerend om te zien dat de kindjes met hun lieve smoeltjes het eten naar binnen schokten omdat ze thuis waarschijnlijk bijna niks krijgen. De rijst met aardappel en ui smaakte waarschijnlijk ook beter dan het klei dat we met de artlessen aan ze gaven, maar dat sommige meer voor eten aanzagen!

Wij zijn een paar dagen geleden meegegaan naar het huis waar drie kinderen van onze school wonen. Zij wonen dichtbij de school in een huis met eigenlijk niet veel meer dan 4 bedden en een 'tuin' vol stenen. En door ons nog steeds beroerde spaans is het soms moeilijk om alles te verstaan wat ze tegen ons zeggen, dat is toch echt wel een gemis! Maar het was wel heel bijzonder om eens te zien hoe sommige kinderen van het project leven.

Gracias para leer nuestras aventuras
Wij kunnen nog zoveel mooie interessante verhalen vertellen over het project en Huanchaco en daar gaan we jullie ook echt nog wel mee vervelen als we terug zijn! ;-) Maar nu gaan we eerst met ons brakke hoofd (ja, gister onze fogata voor onze ultima noche) afscheid nemen van Huanchaco en dan hopelijk lekker slapen in de nachtbus naar Lima. Cuidate!


Chau dulce amigos!

Ons leven in Huanchaco

Na twee maanden trekken door Zuid-Amerika zat het rondreizen erop en was het tijd om ons -tot het einde van onze trip- te vestigen in Huanchaco. Huanchaco is een klein dorpje in Noord Peru waar de bewoners nog steeds vissen op 'caballitos de totora' (rieten vissersbootjes), een traditie die vele eeuwen teruggaat.

Gastfamilie
De eerste dag in Huanchaco ontmoeten we onze gastfamilie, de familie Urcia. De familie bestaat uit Santos (de vader) die nog het originele beroep van visserman beoefend, Rosa (de moeder), die een eigen tienda (winkel) heeft waar ze zelfgemaakte sieraden verkoopt, hun 3 zonen John, JuanCarlos en Johniño, en hun dochter Sugey. Omdat de zonen bij de topsurfers van Peru behoren, hebben zij hun eigen surfschool opgezet. Dit is ook een deel van het huis, dat op twee straten van het strand verwijderd is. Dus als we het surfen dan toch ergens willen leren... :-) Onze kamers zitten bovenop hun huis, de eerste verdieping zeg maar. We hebben allebei een aparte kamer, dus voor het eerst in twee maanden slapen we niet meer samen! :-( We hebben wel een eigen douche (con aqua frio, maar warm water is dan ook een luxe hier) en we krijgen 's ochtends onbijt.

Het C.E.P. project
Drie weken geleden zijn we begonnen met werken bij C.E.P. (The Corporacion de Educacion Popular). C.E.P. is een gratis (basis)school tussen Huanchaco en Trujillo die gebouwd is door de bewoners van de wijk zelf met als initiatiefnemer de pater van de plaatselijk kerk. C.E.P. is opgezet voor de armste kinderen uit de wijk omdat veel kinderen niet naar school gingen omdat de ouders geen schoolgeld kunnen betalen. Iedereen op de school werkt vrijwillig, ook de pater en de leraren. Met het geld dat ze binnenkrijgen van donaties, bouwen ze schoollokalen, een eetzaal (zodat de kinderen die thuis geen ontbijt/lunch krijgen gratis op school kunnen eten) en een weeshuis voor de kinderen die niet meer thuis kunnen wonen. Er zitten 255 kinderen op de school in de leeftijden van 3 t/m 12 jaar, en zijn verdeeld over 8 klassen. De school begint om half 8 's ochtends en eindigd om half 1 's middags. Naast de vaste leraren per klas is het de bedoeling dat er steeds een groepje vrijwillers (zoals ons) lesgeeft in de vakken sport, Engels en art. Op dit moment zijn we met een vast groepje en hebben het zo verdeeld dat wij voornamelijk de sportlessen voorbereiden, 2 andere de Engelse lessen en weer 2 andere de artlessen. Voor dat vak ben je dan hoofdverantwoordelijk en bij de andere vakken help je de andere vrijwilligers.

Trabajo y otras cosas...
De woorden 'silencio', 'mirra me' en 'toca el muro' waren al snel aan onze spaanse woordenschat toegevoegd. Ook aan besos en abrazo's hebben we geen tekort, want de kinderen op school doen niets liever! :-) En omdat Charlotte en Jantine nog steeds geen veelgebruikte namen zijn hier in Peru worden we vooral door de jongste kinderen 'tia' (tante) genoemd. De rest van het Casteliano leren we in de middaguren van David, onze spaanse leraar.

Als er 's middags tijd over is, beoefenen we onze nieuwe hobby: surfen! En we hebben allebei al op het bord gestaan! Al is dat wel gemiddeld nadat we er 10x van afgevallen zijn, maar we hebben er iig veel lol in!

Er gebeurt hier zoveel en er zijn zoveel leuke dingen te doen dat onze dagen snel vol zitten. Vooral nu we ook bij een gastgezin in huis zitten, merk je de cultuurverschillen wat toch grappige, leuke en 'even je adem in houden' situaties op kan leveren. Maar we hebben het hier echt naar onze zin met het vrijwillerswerk, de spaanse lessen, het surfen, de fogata's (kampvuur op het strand) en de salsa-avonden waarbij we hard proberen niet al te vaak op de voeten van onze kleine Peruaanse vrienden te staan! :-)

Langer blijven???
De afgelopen weken hebben we veel contact gehad met FGS-Xplore over een plan dat we langer mochten blijven omdat SBS zou komen om ons te filmen voor een nieuw programma en dat ze alles voor ons zouden betalen. 'Muy bonit-o!' zou Nick zeggen. :-) Afgelopen week was dit plan zo goed als definitief en waren wij helemaal gelukkig dat we langer mochten blijven. Helaas is de tv-wereld een onvoorspelbare partij en hoorden we twee dagen geleden dat ze het plan om te komen filmen afgeblazen hebben. Gevolg is geen ticketwijziging voor ons en dus niet langer blijven... erg erg erg shitie dus! We blijven nu gewoon bij ons originele reisplan met als enige wijziging dat we niet meer 3 dagen naar New York gaan op de terugweg, maar dat we die drie dagen nog in Huanchaco besteden, dat is het maximale wat we nu nog kunnen doen... Het is erg balen allemaal omdat we er al echt op gerekend hadden en we dit ook al bij het project hadden aangegeven... We gaan er nu maar iig voor zorgen dat het twee geweldige laatste weken worden waarbij we proberen nog zoveel mogelijk voor het project te doen en nog onwijs gaan genieten van Huanchaco en Peru!!!

The Machu Picchu

Maandag 3 maart om 5 uur ´s ochtends ging de wekker en was t tijd om op te staan voor de Inca Trail!!! De Inca Trail is een 4-daagse wandeltocht door de bergen die de oude Quechua´s (een volk waarvan de koning ´Inca´ genoemd wordt) aflegden om de Machu Picchu te bereiken. Je kan de ´Oudeman Hoogte´ook in 1 dag bereiken, maar het doel van de meerdaagse tocht was om je ziel te reinigen voordat je de Macchu Picchu bereikte. Omdat de Spanjaarden deze stad nooit hebben gevonden, is hij niet vernietigd.

Met de 16 medegringo´s, 2 guides en 22 porters begonnen we onze tocht. Porters zijn Peruanen die al het eten, de tenten en alle andere spullen op hun rug de bergen opdragen en vervolgens voor je klaar hebben staan als je uitgeput arriveert. Zij rennen de berg op waardoor ze je al snel inhalen. De regel is dan dat de achterste ´porter´ roept en dat dat door wordt gegeven naar voren zodat iedereen aan de bergkant gaat lopen en zij erlangs kunnen. Onze grote Ierse vriend Carl-Kuiken (budy for life!), wees ons erop dat er een groot verschil in uitspraak zit tussen het Britse ´porTer´en ons Nederlandse ´porder´, daargelaten dat als hij het zei niemand het verstond. ;-)

De tweede dag was de zwaarste dag met twee beklimmingen. Maar met behulp van onze mp3 hebben we het boven verwachting goed doorstaan en waren we dit keer bij lange na niet eens de laatste! De derde dag was minder zwaar, maar het weer was hetzelfde als de dagen ervoor: regenachtig... Onze ziel is misschien niet helemaal gereinigd, onze poncho wel! :-) De avonden brachten we met zn allen door in één tent verlicht door een klein lampje, wat de ideale omstandigheden maakte om... te weerwolven! :-)

Na drie dagen met veel mooie uitzichten (zowel overdag als ´s avonds), heel veel leuke gesprekken (samen sufferen schept een band), koude nachten in de tent, geen douche en de natuurtoilet, brak op de vierde dag om 4.00 uur ´s ochtends de dag van de Machu Picchu aan. Na de laatste wandeltocht van 2 uur konden we vanuit de Sungate de zon op zien komen over de Machu Picchu. Lucky us was het deze dag mooi weer en konden we alles goed zien. Na een interresante rondleiding hadden we een paar uur vrije tijd en heeft Tine de laatste berg op de Machu Picchu nog beklommen om de vergeten stad mooi van bovenaf te kunnen bekijken.

Je kan ook een dagtour met de bus boeken naar Machu Picchu. T was dan ook best raar om tussen allemaal fitte en schone mensen te lopen, maar waarschijnlijk hebben zij Machu Picchu op een andere manier ervaren als wij dat hebben gedaan... En alhoewel het erg fijn was om die avond weer de luxe van een douche, toilet en bed te hebben, ´s avonds in de trein terug hadden we toch een heel leeg gevoel; het was heel raar om afscheid te moeten nemen van deze 4 onvergetelijke dagen...